zoeken
Jo Deferm, Oprichter van BoardX. BoardX'er sinds 2001, en dus goed voor heel wat zomers, golven en verhalen. Tijd om er een paar boven te halen.
TL:DR
17 gezichten, 17 verhalen. Voor 25 jaar BoardX laten we een aantal mensen aan het woord die elk op hun eigen manier deel uitmaken van ons verhaal. Vandaag: Jo Deferm, Oprichter van BoardX. BoardX'er sinds 2001, en dus goed voor heel wat zomers, golven en verhalen. Tijd om er een paar boven te halen.
Die eerste zomer was vooral spannend, en wat ik me nog het levendigst herinner, is de opbouw. Voor de allereerste keer lieten we een grote camion naar Spanje rijden. Ik had nog nooit met een transportbedrijf gewerkt, dus alles moest geladen worden vanuit een oude hangar van mijn nonkel in Lummen, waar we alle tenten, de frigo’s, de omheiningspalen en de bamboe verzameld hadden. Alles werd los op die camion gesmeten, niets op paletten, niets echt georganiseerd. Zodra die camion vertrokken was, sprongen wij in onze eigen camionette en gaven we vol gas, want we wilden zeker vóór de camion in Spanje aankomen. Dat was dus een nacht doorrijden. Eenmaal daar moest alles zo snel mogelijk uitgeladen worden en de eerste tent opgezet, om alles droog te houden. We hadden van die oude legertenten met een houten vloer erin, zoals je die soms bij de scouts ziet. Die opbouw op de camping in Zarautz, dat zie ik nog helemaal voor me.
Dat eerste kamp bouwen was gewoon geweldig plezant, want we hadden dat nog nooit gedaan. Tegen de tijd dat de gasten aankwamen hadden we ongeveer een week gehad om alles klaar te zetten, en dat moment dat de eerste bus arriveerde was ongelooflijk spannend. Mijn vader deed toen de opstap in Lummen, en reed dan verder naar Leuven en Gent om de opstappen goed te laten verlopen. Alles was voor het eerst. We waren enorm trots op dat kampje, we hadden er ons hart en ziel in gestoken, en dan zag je die mensen van de bus stappen. Dat is wat ik me van die eerste zomer het meest herinner. We moesten alles nog ontdekken, het eten, de lessen, de activiteiten. Er werd voortdurend aan gesleuteld. Die eerste zomer in Zarautz is in de verste verte niet te vergelijken met hoe een BoardX kamp er vandaag uitziet. Maar ik zou er niets aan willen veranderen. Het was een fantastische tijd.
We stonden toen op een andere plek op de camping dan waar het BoardX kamp de laatste twintig jaar heeft gestaan, en ook het sanitair blok dat er nu staat bestond nog niet. Er was wel al een sanitair blok verderop, maar de blok bij ons kamp was verschrikkelijk oud en vuil. Daar zou ik vandaag niet meer douchen of naar het toilet gaan.
We hadden ook een café gevonden waar we onze feestjes deden: The Bounty; een klein barretje met een minikelder. Het is ondertussen een kebabzaak. Met vijftig mensen per week hoefde het niet groot te zijn. Dat barretje moest officieel om één uur sluiten, maar wij wilden natuurlijk langer feesten. Dus als je na één uur nog binnen was, bleef je ook tot vier uur, want dan gingen de rolluiken letterlijk naar beneden en kon je er niet meer uit. Volgens de brandveiligheidsnormen van vandaag zou dat niet meer kunnen. Om vier uur 's nachts stond dan iedereen klaar bij de uitgang, de rolluiken gingen omhoog, iedereen snel naar buiten, en meteen weer omlaag, anders kreeg de uitbater een boete. Het was toch wel wat meer rock 'n roll in die eerste weken. En elke ochtend om tien uur begonnen de lessen alweer, gelukkig maar vier weken lang die eerste zomer. We hebben het overleefd, maar wel heel weinig geslapen.
De eerste zomer was eigenlijk al een ongelooflijk succes. Vier weken, vijftig plaatsen per week, allemaal uitverkocht. Daarna groeide het jaar na jaar mondjesmaat, met af en toe een tegenslag. Maar het moment waarop het echt begon te dagen, was toen we ons tweede kamp openden in Berria, in jaar zes van BoardX. Ook dat kamp zat vanaf het eerste jaar helemaal vol. Toen begon ik me pas echt af te vragen waar dit eigenlijk zou stoppen. We groeiden een paar jaar op rij razendsnel, en telkens als we iets nieuws lanceerden, zat het vol. Maar zelfs toen hadden we nooit durven dromen of hopen dat BoardX zou uitgroeien tot de organisatie die het vandaag is. Dat is fenomenaal, dat hadden we destijds echt niet durven voorspellen.
Er liep heel vaak iets anders dan gepland haha. En gelukkig hebben we dat telkens kunnen oplossen. Behalve dit: Jaar één was een ongelooflijk succes; helemaal uitverkocht. Voor jaar twee wilden we groeien naar zes weken, want we wilden op alle mogelijke manieren zo lang mogelijk in Spanje blijven om zoveel mogelijk te kunnen surfen. We voegden er dus twee weken aan toe en mikten op driehonderd gasten, een groei van vijftig procent.
Maar in november na de eerste zomer, zonk de olietanker Prestige voor de kust van Galicië, in Spanje. De olie begon te lekken en al onze stranden kwamen vol olie te liggen. Dat was een drama, want we wisten niet eens of het kamp nog kon doorgaan. De communicatie werd uitgesteld en de inschrijvingen begonnen later. Het was in de eerste plaats een natuurramp, maar ook een zakelijk drama, want in plaats van te groeien kregen we net minder klanten. Jaar twee werd zo eigenlijk een gigantische tegenslag. Er lag nog steeds olie op het strand en in het water, we moesten de wetsuits na het seizoen weggooien, en op de dijk stonden containers waarin dagelijks olie werd geschept. Dat was echt verschrikkelijk. Het toonde ons wel hoe belangrijk de natuur is, en dat we er goed voor moeten zorgen als we van de zee willen blijven genieten. Dat was zeker iets dat compleet anders liep dan we ooit hadden gepland. Zakelijk gezien had BoardX al failliet kunnen zijn na 1 jaar. Maar kijk… we zijn er nog. :)
Oei, die lijst is lang. Je mag het begin van de jaren 2000 ook niet vergelijken met vandaag. We zijn vijfentwintig jaar later, er zijn meer regels, en mensen gaan ook anders om met regels. In de beginjaren gingen onze gasten heel vaak op stap naar het stadje, waar er altijd wel feestjes waren. We hadden toen een heel oude camionette. Van het stadje terug naar Zarautz stappen is toch zo'n twee, drie kilometer, en het kamp ligt bovenop de berg. Een serieuze klim met weinig verlichting op de weg. Wij vonden het dus veiliger om de mensen op te halen met ons busje, een oude Mercedes MB100. Het was meer een kampeerbusje eigenlijk, dat toen dienst deed als taxi.
Elke nacht gingen mensen op stap, en elke nacht gingen wij ze ophalen in het stadje om terug naar boven te rijden. Als je 7 man moet oppikken, is dat geen probleem, dan doe je twee ritjes. Maar na een feestje stonden er soms zeventig mensen te wachten om met de auto naar boven gebracht te worden. Dan moet je natuurlijk heel veel rijden. En al is het maar twee, drie kilometer, er gaat toch telkens vijf tot tien minuten overheen. Ik heb weleens een uur, anderhalf uur op en af gereden. En soms, als je moe was, dacht je: in die koffer van mijn kampeerbusje kan toch wel meer dan vier man. Het is dan ook weleens gebeurd dat we met tien, vijftien man in die auto naar boven reden.
Qua verzekering en taxidienst is dat vandaag onverantwoord. Maar toen vond iedereen dat een goed idee haha. Eigenlijk was dat wel een risico. Er had iets kunnen misgaan. Maar gelukkig is dat nooit gebeurd. Vandaag zou ik het zeker niet meer zo doen.
In de eerste jaren was BoardX eigenlijk een side project, iets waar we niet van konden leven, maar waarmee we vooral zo lang mogelijk wilden kunnen surfen in de zomer. Mijn ouders hadden een reisbureau in Lummen, De Toerist, en wij werkten onder hun licentienummer. Ik werkte eigenlijk voor De Toerist en deed daar heel wat andere jobs om mijn loon te verdienen, maar in de zomer mocht ik weg om mijn eigen project, BoardX, verder uit te bouwen. Dat hebben we vijf jaar op die manier gedaan. Ondertussen waren we gegroeid van ongeveer tweehonderd naar achthonderd gasten. Echt crazy eigenlijk. Het was een mooie groei, en het werd stilaan wat zakelijker en serieuzer.
Op een gegeven moment besloten mijn medeoprichter Wiet Van der Veken en ik dat we volwassen genoeg waren om op onze eigen benen te staan. We richtten onze eigen BVBA op en werkten aanvankelijk van thuis uit. Maar we openden ook een 2de camp in Berria. Op dat moment werd het plots wel heel serieus. Ik moest bij de bank een waarborg van vijftigduizend euro vastzetten om mijn reislicentie te krijgen. Als je als jonge gast vijftigduizend euro waarborg moet ophoesten, dan wordt het plotseling wel degelijk een business, en niet enkel meer zo lang mogelijk surfen in de zomer. Dat drong toen echt tot me door. Alle verantwoordelijkheid kwam op onze schouders terecht. Zowel voor de jongeren die meereisden, als de financiële verantwoordelijkheid, om te zorgen dat de monitoren hun loon kunnen krijgen. Dan wordt het wel ineens serieus. Maar tegelijk was zo lang mogelijk surfen toch nog altijd de drijfveer. Toen we onze eigen vennootschap oprichtten, wisten we nog niet eens of we ervan zouden kunnen leven, we hadden allebei een minimumloon. Maar de goesting en de passie voor de surf waren zo groot dat dat toch nog altijd geen prioriteit was.
BoardX is gegroeid van een passieproject naar een super professionele organisatie. Een goed voorbeeld daarvan: in het begin bestonden er geen leeftijdscategorieën. We hadden gewoon één surfkamp, en of je vijftien jaar oud was of vijfenveertig, iedereen was welkom. Iedereen zat dezelfde week samen. Dat was allemaal nog lang niet zo georganiseerd als vandaag. Als ik nu zie welke fantastische kampen er gebouwd worden, met die luxetenten en de family camps, dan besef ik hoezeer de organisatie veranderd is. Want family bestond in mijn twaalf jaar aan het roer van BoardX nog helemaal niet. Chapeau voor de mensen die het vandaag leiden (Kim, Eddie en de hele BoardX crew) voor wat ze realiseren. Het ziet er fantastisch uit, het eten is lekker, de monitoren zijn supergoed opgeleid, de surfmonitoren moeten tegenwoordig een stevig diploma halen om les te mogen geven. Diepe buiging en hoedje af voor wat BoardX geworden is. In mijn stoutste dromen had ik dat niet durven bedenken.
Er zijn zeker elementen die van bij het begin zijn blijven meegaan. Het eten bijvoorbeeld, de typische menu's die altijd goed gewerkt hebben, die staan er nog steeds op. Never change a winning team. Wat ik nog mooier vind, is dat de monitoren van het eerste uur intussen zelf een serieuze job en een gezinnetje hebben. En nu zie je hun kinderen stilaan oud genoeg worden om zo'n kampeervakantie leuk te vinden, en terug naar BoardX te trekken. Sommigen geven er zelfs opnieuw les. Het is ongelooflijk om na twintig jaar bij BoardX monitoren van vroeger terug te zien, nu met hun eigen kinderen in het kamp.
Ik ben in Montalivet en in Zarautz ook mensen tegengekomen die vroeger als gast in ons kamp stonden, en die nu met hun eigen familie op de family camps terechtkomen. Er is echt een bepaalde lifestyle ontstaan, iets waar sommige mensen hun hele leven aan vasthouden, en die ze vandaag bij BoardX terugvinden. Die typische BoardX lifestyle, dat is volgens mij wat je altijd blijft herkennen.
Ik zou natuurlijk advies kunnen geven en zeggen "pak het zo aan" of "dit hebben we later geleerd", maar daarmee zou ik net het mooie wegnemen van hoe het allemaal gelopen is. Dus ik denk dat ik niet te veel zou zeggen. Ik zou waarschijnlijk gewoon wat verderop gaan zitten, op het strand of aan het kamp, en kijken en lachen om alle dingen die fout gingen. Het is fantastisch gelopen zoals het gelopen is, met vallen en opstaan, met veel feestjes, misschien wel te veel feestjes, met nachten overslaan en toch 's ochtends gaan surfen. Met je verstand zou je zeggen: doe dat niet. Maar het was gewoon zo'n ongelooflijke rock 'n roll tijd. Dus nee, ik zou niets willen veranderen.
Nog nooit over nagedacht… Nog eens vijfentwintig jaar verder, dan word ik vierenzeventig haha 🙂
Als ik vierenzeventig ben en het bestaat nog, dan zou dat fenomenaal zijn. Want ik ben nog altijd ondernemer (Webhero), en ik weet hoe weinig bedrijven de vijfentwintig jaar halen. Veel bedrijven halen zelfs de vijf of tien jaar niet. Dus als BoardX de 50 jaar haalt, is dat op zich al een ongelooflijke prestatie.
Ik hoop dat ik dan nog altijd welkom ben. Misschien zijn er dan al ‘Masters-camps’ voor de +60-ers, waar we met de oude garde, de echte BoardX veteranen, samen kunnen komen. Dan kunnen we aan de toog afspreken met de scootmobiel en wat mijmeren over hoe het vroeger was in onze tijd. Opscheppen tegen de jonge garde over sessie’s op Rokaputa en nachten in de Bataplan. Dat zou epic zijn. Ik kijk er naar uit! Misschien moeten jullie al eens beginnen nadenken hoe je Zarautz rolstoelvriendelijk krijgt.
.svg)
Schrijf je in op onze maandelijkse nieuwsbrief en mis geen enkele nieuwe trip!
Pssst... Misschien ontvang je ook wel een kortingsactie.
.svg){kind=icon}
