25 YEARS BOARDX: surfcoach Thomas Van Campenhout

17 gezichten, 17 verhalen. Voor 25 jaar BoardX laten we een aantal mensen aan het woord die elk op hun eigen manier deel uitmaken van ons verhaal. Vandaag: Thomas Van Campenhout, al sinds 2005 surfcoach bij BoardX. Hij is al meer over het surfen vergeten dan je ooit zal weten...en dan hebben we het nog niet over zijn verhalen gehad!

Hallo Thomas! Vertel's, wat herinner je je nog van jouw eerste zomer bij BoardX?

Vreemd genoeg nog heel erg veel. Ik herinner me nog perfect waar het kamp stond, hoe het eruit zag, en op welk board ik voor het eerst ging surfen. Het was een ‘natural’ van Bic, met geel/blauwe bloemen op. Na 15 minuten was ik verslaafd aan het surfen en verkocht aan Zarautz. Ik herinner me nog hoe alle ‘'cool kids’ driekwarts boardshorts droegen, en hoe de eerste feestje plaatsvonden in de kelder van een lokale bar. Die sloot 's avonds de luiken omdat ze niet over de juiste vergunningen beschikten. Wou je het feestje verlaten? Dan moest je wachten tot op de gestelde uren de rolluik heel even werd opgetild en je eronder kon kruipen. Alles was toen wel echt rock ’n roll. Er waren gewoon minder regeltjes precies (of we trokken ons er minder iets van aan). Elke nacht waren er feestjes op het kamp, met een hele line-up aan dj’s, en ’s ochtends gingen we gewoon weer surfen. We skaten zonder nadenken op blote voeten van de berg naar beneden en golven hoger dan heuphoog vonden we al 'big waves'…

Wanneer wist je dat je zelf surfcoach wilde worden?

Meteen na die eerste week. Ik ben na die eerste week eigenlijk ook niet meer weg gegaan. BoardX had nog wat hulp nodig en ik had die zomer toch niet zoveel te doen, dus ik ben na die week vakantie ook maar meteen voor de rest van de zomer gebleven. Op het einde van die zomer heb ik mijn eerste board overgekocht van BoardX en meteen bij thuiskomst ben ik op zoek gegaan naar een oude minibus om mee te gaan roadtrippen. Dat was een oude Peugeot J9, zo eentje met schuifdeuren vooraan, aangekocht voor 600 euro en samen met de papa ingericht tot volwaardige surfbus. Mijn doel? De hele winter surfen en het jaar daarna terugkeren als surfcoach. De zomer die daarop volgde stond ik voor het eerst op het strand als BoardX surfcoach, al was dat toen wel een pak minder professioneel dan nu. Toen deden we maar gewoon wat. We gaven les van op het strand en we riepen maar wat, alsof iemand in de line-up ons kon horen. Gelukkig wisten de meeste lesvolgers nog minder van surfen af dan hun coaches. De jaren die daaropvolgde werd alles snel professioneler. BoardX voorzag in opleidingen, en nu, anno 2026, is een surfcoach echt een professional met kennis van zaken en een reddersdiploma die elke winter cursussen moet volgen om up to date te blijven. Vroeger moest je gewoon een schelpenketting dragen en wat kunnen rondhangen. Dat is nu dus wel wat anders…

Wat maakt iemand volgens jou een goede surfcoach?

Ik denk een combinatie van verschillende factoren. Zo moet een surfcoach in de eerste plaats enthousiast kunnen zijn. Regen, wind, stroming, noem maar op. De coach moet de les motiveren. Om dat te kunnen moet je als coach heel goed leren aanvoelen wie er bij jou in de les zit. Zijn dat ouders, kinderen, mensen met watervrees, of mensen zonder enige vorm van angst? Ze vereisen allemaal een andere aanpak en daar moet je je als coach echt bewust van zijn. Daarnaast moet een goede surfcoach ook wel echt weten waar het over gaat. De beste coaches die ik ken ademen surfen. Ze kunnen uren of zelfs dagen vertellen over surf, over boards en vinnen, over surfbestemmingen en over de oceaan. Oceaankennis is nog zo een belangrijk onderdeel van een goede coach trouwens. Weten waar er stromingen zijn, hoe de oceanen werken en waar je in en uit het water moet gaan zorgt voor veel veiligheid en rust in een surfles. En tenslotte moet een goede coach kunnen letten op de details. Naast een goede gefundeerde en duidelijke uitleg moet je in het water staan en kijken naar de les. Wat doen ze net niet juist genoeg waardoor bijvoorbeeld een take-off maar niet lukt? Het is dat oog voor de kleine details en weten hoe deze te moeten corrigeren dat ervoor zorgt dat iemand in de les snel progressie kan maken.

Wat hoop je dat iemand na een week surfen bij jou meeneemt naar huis, behalve een paar surfskills?

STOKE, opwinding en goesting om nog eens te gaan surfen. En daarnaast ook graag wat oceaankennis en feeling met het water. Iedereen kan surfen, dat is wat ik al 25 jaar tegen iedereen in de les zeg, en in die 25 jaar is er nog nooit iemand geweest die na een week niet kon rechtstaan op zijn of haar board, maar daarnaast is het leuk wanneer mensen ontdekken hoe fantastisch een oceaan en haar golven wel niet kunnen zijn!

‍

Is er een leerling of een moment uit een surfles dat je nooit bent vergeten?

Ja hoor, er zijn er zelfs een paar. Soms krijg ik na een week verontschuldigingen van ouders, want hun zoon of dochter heeft ook op school vaak problemen met opletten. Maar dan moet ik telkens bekennen dat ze bij mij in de surfles vaak de meest enthousiaste een aandachtige leerling waren, maar dat zal wel met de leerstof te maken hebben zeker? Maar als ik één verhaal moet kiezen is het dat van een mama die er van overtuigd was dat ze nooit zou kunnen rechtstaan, en dat was helemaal ok voor haar. Ze had sowieso al veel plezier in de lessen op haar buik op het board. Maar hoe kan je aan iemand uitleggen hoe fantastisch het voelt om al rechtstaand op een board over het water te glijden? Onmogelijk. Dat is iets dat je moet voelen. We hebben toen besloten dat we de hele week gingen werken met kleine oefeningen, kleine stapjes om toch maar recht te staan. En tijdens de allerlaatste les stond ze plots recht. Helemaal juist, techniek tot in de puntjes uitgevoerd. Dat moment van intens geluk was echt onvergetelijk. Roepen gillen juichen, zelfs tranen. Dat vergeet je nooit meer…
Het jaar dat daaropvolgde zat ze bij iemand anders in de les, ik zat gewoon op het strand uitleg te geven aan mijn Groms wanneer ik plots iemand ‘thomaaaaaaas’ hoorde gillen. Ik keek en ik zag ze gewoon een golf afsurfen, helemaal zoals we samen geleerd hadden. Daar doe je het toch voor!

‍

Wat geef je volgens jou door dat verder gaat dan alleen surftechniek?

Bewustwording over de omgeving waarin ze zich tijdens het surfen bevinden. Zo ontdekken ze de rust in de chaos tussen de golven. Waar les 1 zich ogenschijnlijk afspeelt in een oceaan vol chaos merk ik dat bij les 3 iedereen rustmomenten in die chaos terug leer te vinden. En het zijn die momenten die je doen ontspannen en ten volle leren genieten van de golven. Daarnaast merk ik dat ze zich bewust worden van de fragiliteit van het ecosysteem waarin ze zich bevinden en voel ik hoe na een week de meeste willen bijdragen om dat ecosysteem te bewaren. En ten slotte hoop ik dat iedereen leert hoe ze om moeten gaan met stromingen. Waar kan je veilig de oceaan in, en vooral, waar niet…o ja, en vriendschap! Ik kan echt eerlijk zeggen dat ik de voorbije jaren een hele hoop vrienden heb overgehouden aan mijn surflessen.

‍

Je ziet elke zomer opnieuw nieuwe mensen aankomen. Wat gebeurt er volgens jou tijdens zo'n week waardoor mensen zo veranderen?

Ik zie mensen vertragen. Ze komen toe vanuit een drukke job, en de eerste dagen zie je dat. Ze haasten zich naar de les, ze haasten zich in het water en daarna haasten ze zich naar de volgende uitstap. Zo missen ze vaak de schoonheid van de omgeving, van de oceaan. Na een paar dagen zie ik iedereen vertragen. Genieten van de zonsondergang, genieten van het zand, genieten van het water, genieten van de omgeving en de gezelligheid. Ik zie dat de meeste mensen dat gevoel ook echt koesteren. Wanneer ze terugkeren het jaar nadien zie ik dat ze meteen ontspannen. Ik denk dan stiekem: dat hebben ze hier geleerd…

Waarom sta jij na al die zomers nog altijd liever op het strand dan ergens anders?

Dat is een vraag die mij elke week een paar keer wordt gesteld tijdens de lessen, en dan vooral door de ouders. Het antwoord is eigenlijk heel erg simpel. Kijk eens rond zeg ik dat. Wat jullie nu zien is mijn kantoor, en dat ziet en voelt elke dag anders. Soms is het er zalig rustig terwijl het er op andere momenten hevig aan toe kan gaan. En kijk eens naar jullie zelf, de hele week mag ik van in mijn kantoor kijken naar hoe mensen gelukkig worden. Ik kan echt met de hand op mijn hart zeggen dat surfcoach zijn de allerbeste job ter wereld is.

Je begint je BoardX-zomers graag met een sunrise-sessie. Wat is er zo bijzonder aan dat moment?

Never skip a sunrise surf he! Dat is inderdaad mijn moment. Hoe moeilijk ook wanneer de wekker afgaat, want ik blijf ook redelijk graag aan de bar plakken. Als er ook maar een klein beetje surf is moet ik gewoon gaan. Wat daar bijzonder aan is? Alles. De lucht smaakt anders, zoeter dan overdag. De wind is aflandig door de thermiek die ontstaat Het strand is nog leeg. Er ligt nog bijna niemand in het water en door de offshore krijg je net iets hollere en cleanere golven. Glassy conditions vaak, zonder rimpels op het water waardoor het voelt alsof je zweeft wanneer je op een golf staat. Het water voelt vaak koeler aan in de ochtend ook al is dat niet zo, maar wanneer je dan uitpeddelt zie je ook plots de zon opkomen achter de bergen en dan voel je de warme gloed van de eerste zonnestralen. En ook, je moet eens onder water kijken in de ochtend wanneer het clean is en de zon schijnt. Dan kan je door de golven heen kijken en voel je vaak de offshore spray van een golf die net langskwam wanneer je weer bovenkomt. En dan is er nog de vriendschap. Een ochtendsessie deel je best. Samen opstaan en in stilte naar het strand trekken om dan uit te peddelen is smeedt een band. Heb ik al gezegd dat een ochtendsessie magisch kan zijn?

En: hoeveel keer heb je jezelf in die 25 jaar al voorgenomen dat dit écht je laatste zomer zou zijn? ;) 

Haha! Al wel een paar keer. Ik denk vaak na een zomer: ‘nu zit het er op’, maar ik kan het niet laten. Ik geef té graag surfles en ik hou te veel van mijn strand in Zarautz om niet meer terug te komen. En iemand moet de oudste zijn he…

Hoe ziet je surfleven eruit naast je BoardX zomer?

Keep the stoke alive zou het motto moeten zijn. Maar dus naast BoardX heb ik nog een echte job én host ik samen met Jo Deferm ook nog eens de grootste surfpodcast van de BeNeLux: Surfer’s Ear Podcast. Het Goede daaraan is dat ik daardoor wel echt heel veel over surf kan praten, en dat we door de podcast ook heel vaak enkele grootheden uit de Belgische surfgeschiedenis over de vloer krijgen. Het nadeel is dat er soms wel heel weinig tijd over is om zelf te gaan surfen. Ik probeer nog zo vaak mogelijk naar de kust te rijden, maar ook dat is minder dan ik zou willen. Daarom probeer ik zo vaak als ik kan in te zetten op winter trips waarvan ik weet dat de golven écht goed gaan zijn. Samen met enkele oud Boardx surfcoaches trouwens! We kiezen vaak in de winter voor Marokko. Rauwe winterswells zorgen daar dan vaak voor grote golven die de rechtse points doen ontvlammen. Daarnaast kiezen we ook vaker en vaker voor een kwalitatieve exotische bestemming. Zo zijn we vorig jaar naar de Mentawaï eilanden getrokken. Avontuur meets waves. De trip op zich is een onderneming, maar de beloning zijn wel perfecte golven en warm water. Echt een ervaring op zich. Andere top winter bestemmingen zijn Chili, Portugal, Asturias of de Azoren. Die laatste is echt een aanrader ook met kinderen. De temperaturen zijn nog gematigd en na het surfen kan je samen met de kinderen in een natuurlijke warmwaterbron kruipen. Maar nu dus even volle focus op seizoen 4 van die podcast, en wie weet daarna nog een laatste keer BoardX in Zarautz?

‍